^Do góry

Wiadomości po angielsku

Uwagi prawne

Blog Barbary Lebiedowskiej

W czasopiśmie naukowym Mammal Review ukazał się właśnie artykuł dokonujący przeglądu piśmiennictwa na temat zagrożeń dla populacji nietoperzy na całym świecie pt. „Multiple mortality events in bats: a global review” (Zdarzenia powodujące ginięcie nietoperzy: globalny przegląd). Jest to wynik pracy zespołu składającego się ze specjalistów z amerykańskiej agencji naukowo-badawczej United States Geological Survey oraz z uniwersytetów w Nowej Zelandii, w USA i w Wielkiej Brytanii [1].

Na świecie żyje 1300 gatunków nietoperzy, które występują na wszystkich kontynentach, z wyjątkiem Antarktyki. Utrata siedlisk lęgowych i żerowisk oraz inne czynniki stresogenne są przyczyną generalnego spadku liczebności populacji nietoperzy.

Obecny artykuł jest pierwszym od 1970 roku przeglądem wiedzy na temat przyczyn śmiertelności u nietoperzy. Jednocześnie autorzy dokonują opisu obserwowanych tendencji w występowaniu tzw. MME, czyli różnego rodzaju zdarzeń powodujących ginięcie (śmiertelność) w populacjach nietoperzy na całym świecie. Autorzy przeanalizowali 1180 różnych zdarzeń MME.

NAJWAŻNIEJSZE WNIOSKI ANALIZY

Około 2000 r. nastąpiła istotna zmiana, jeśli idzie o przyczyny zdarzeń MME.

Przez okres mniej więcej 200 lat do 2000 r. przyczyną większości (58%) zgłoszonych zdarzeń MME na całym świecie było świadome zabijanie nietoperzy przez ludzi (39%) lub czynniki biotyczne (19%).

Począwszy od 2000 r. 70% wszystkich zdarzeń MME było skutkiem kolizji z turbinami wiatrowymi (35%) lub choroby zwanej zespołem białego nosa (ZBN) (35%) [2].

Te dwie ostatnie kategorie stanowią nowe i niepokojące zagrożenia dla populacji nietoperzy.

Na poniższych wykresach przedstawiono zgłoszone (ang. reported) zdarzenia MME dotyczące nietoperzy w okresie 1790-2015. Na wykresach uwzględniono wszystkie 1180 zdarzeń MME, które ujęto w tym opracowaniu.

Kolorem pomarańczowym zaznaczono zdarzenia MME związane z kolizją z turbinami wiatrowymi. Na czarno oznaczano przypadki występowania choroby ZBN.

6 30 318 0 
DLACZEGO ZDARZENIA POWODUJĄCE GINIĘCIE NIETOPERZY (ang. multiple mortality) SĄ POWODEM DO NIEPOKOJU?

Autorzy wskazują, że ostatnie badania dowodzą, że dynamika liczebności populacji nietoperzy może być szczególnie wrażliwa na zdarzenia powodujące śmiertelność u tych zwierząt.

Wskazuje się, że cechy „historii życiowej” u nietoperzy są podobnie ważne jak w przypadku dużych ssaków. Mianowicie, zachowanie stabilnej populacji nietoperzy wymaga wysokiego wskaźnika przetrwania dorosłych osobników w okresie roku – na poziomie 75%-80%.

Wynika z tego, że w porównaniu z innymi małymi ssakami dynamika demografii nietoperzy przystosowana jest do wąskiego wachlarza naturalnych „czynników powodujących śmiertelność” (ang. mortality drivers).

Kolizje z turbinami wiatrowymi są bardzo ważnym dodatkowym czynnikiem powodującym śmiertelność. Autorzy wątpią, by populacje nietoperzy były w stanie przetrwać oddziaływanie tych dodatkowych czynników w dłuższej perspektywie czasowej.

EKOLOGICZNE I GOSPODARCZE ZNACZENIE NIETOPERZY

Na podstawie analiz próbek odchodów, oszacowano, że kolonia 300 nietoperzy Nycticeius humeralis i kolonia mroczka brunatnego zjadają w ciągu roku, odpowiednio 6,3 miliona i 1,3 miliona owadów [3]

Opracowanie: redakcja

PRZYPISY:
[1] „Multiple mortality events in bats: a global review”, Mammal Review,  2016, doi:10.1111/mam.12064,  ISSN 0305-1838, str. 1-16.
[2] O zespole białego nosa można przeczytać tutaj: https://pl.wikipedia.org/wiki/Zesp%C3%B3%C5%82_bia%C5%82ego_nosa
[3] Mohammed Kasso i Mundanthra Balakrishnan, „Ecological and Economic Importance of Bats (Order Chiroptera). Review Article”, Hindawi International Scholarly Research Notices, ISRN Biodiversity, Volume 2013 (2013), Article ID 187415, 9 pages, http://dx.doi.org/10.1155/2013/187415 ; J. O. Whitaker i P. Clem, “Food of the evening bat Nycticeius humeralis from Indiana,” The American Midland Naturalist, vol. 127, pp. 211–217, 1992 ; J. O. Whitaker, “Food of the big brown bat Eptesicus fuscus from maternity colonies in Indiana and Illinois,” American Midland Naturalist, vol. 134, no. 2, pp. 346–360, 1995.